Foute Televisie,
we zijn er gek op.

04jun00
Laatst hadden we het over De Hoop Scheffer, nummer twee op de hitlijst van Kamerlid van het Jaar. Hij zwengelde een discussietje aan over de slechte invloed van sommige programma's op televisie, een vraagstuk dat al sinds jaar en dag is geschrapt uit 'Plan B voor als Plan A mislukt', een boekje over het leiden van publieke discussies. Onbedoeld heeft de CDA'er wel een punt.

Maar dan anders. Kijk maar naar een show als Cops (op Fox). Tijdens het zappen ben je het vast wel eens tegengekomen, met de voice over van die aan lagerwal geraakte voormalig NOS-Journaalpresentator (Man met baard). Onder begeleiding van de bewondering van zijn stem zie je beelden over mensen die in de penarie zitten en vervolgens hardhandig worden gearresteerd. Vaak snellen de arrestanten de reputatie van de politie al vooruit; ze hebben niks gedaan, maar vluchten uit voorzorg. Dat is op zich al een misdaad, dus politie er achteraan, camera er achteraan, man-met-baard in de voice overdrive en er kan weer een a-viertje aan het strafblad worden toegevoegd.
Een show als Cops is iets waar De Hoop Scheffer zich druk over zou moeten maken. Dat die rechtsradicale zwarthemden uit Amerika hier op onze tv alle ruimte krijgen is niet fris. Nog effe en je kijkt na dit soort indoctrinatie er niet meer van op als ze hier ook zo om zich heen beginnen te slaan. En wij ons intussen maar afvragen waar al dat zinloze geweld toch vandaan komt; naast de prestatiedruk, het saneren, de bezuinigingen en het flexwerken nu ook Cops op tv.
Even iets anders. Wist je dat in Amerika, als ze je ervan verdenken een drugsdealer te zijn, ze bijvoorbeeld je geld en je auto mogen afpakken? Lees er iets meer over in deze flyer. In een aflevering van De Nieuwe Wereld over de lucratieve War on Drugs zag je ondermeer hoe politieteams rondreden in geconfisqueerde wagenparken. Nog meer? Dan naar DefraudingAmerica.

Zo'n Cop-show over agenten die je eerst een aframmeling geven en je dan beroven, staat niet ver af van een andere uitwas, de show van Jerry Springer (op SBS6). De agent verschilt alleen dáárin van de gasten van Springer, dat hij zichzelf niet openlijk laat uitbarsten, behalve natuurlijk als hij Rodney King onderhanden neemt. Dan staat hij weer op gelijke voet met een Springer-gast: op tv uitbarsten. Dat uitbarsten lijkt me typsch voor Amerikanen. Iedere inwoner uit elk land kan zo uitbarsten en je hebt ook Amerikanen die niet zo zijn, maar toch. Stel je je eens voor Amerikaan te zijn. Inwoner van een land je gek wordt gemaakt door het voortdurende koud-heet waterbad van onderdrukte en opgewekte emoties. Een enorm autoritaire maatschappij waar niets mag, maar alles mogelijk is, de som der delen is een allesoverheersende hypocrisie. Een situatie vergelijkbaar met dat van een kind in het huis van een te strenge snoepdirecteur. Allebei vreten ze zich vol aan het snoep, de een vanwege zijn positie natuurlijk meer dan de ander, maar van elkaar willen ze het niet weten. Vader, die uit net zo'n gezin komt, reageert zijn frustraties en autoriteit af op zoonlief, die daarmee zijn vulkanische talenten ontwikkelt en als uitbarst door als travestiet verkleed homo's in elkaar te gaan slaan terwijl hij zelf homosexueel is. Oeps, dit is opeens geen abstract voorbeeld meer, dit is het verhaal van Mister Moral Majority, FBI-godfather J. Edgar Hoover.

Ander interessant wetenswaardigheidje over televisie staat te lezen op Salon.com 'Under the sway of the office of President Clinton's drug czar, Gen. Barry R. McCaffrey, some of America's most popular shows -- including "ER," "Beverly Hills 90210," "Chicago Hope," "The Drew Carey Show" and "7th Heaven" -- have filled their episodes with anti-drug pitches to cash in on a complex government advertising subsidy.' Voor de anglofabeten onder jullie: anti-drugsboodschappen tegen betaling verwerkt in tv-shows.

Nu we toch bezig zijn, bij DrudgeReport is/was een link waarin wordt verwezen naar een uitzending op de Amerikaanse televisie vanavond van het tv-programma 60 Minutes waarin de mening van een interviewkandidaat zal zijn te horen die beweert dat niet Lybië, maar Iran achter de aanslag zit op PanAm 103, die boven Lockerbie ontplofte. Deze mening werd een paar dagen geleden in Netwerk verkondigd door David Yallop, de man van het boek over de voetbalmaffia 'How they stole the game'. Het 'andere verhaal achter Lockerbie' was al jarenlang bekend, maar werd niet eerder opgepikt door Hilversum...

DaanSpeak
Meld je via email aan voor de gratis mailing list.