In one of his first press conferences, Mr Khalilzad condemned the Taliban as sponsors of terrorism and vowed the US would continue the military campaign until
they and their allies in Osama bin Laden's al-Qa'ida network are eradicated. But in 1997, as a paid adviser to the oil multinational Unocal [zie over Unocal ook deze twee DaanSpeaks: a en b], he took part in talks with Taliban officials regarding the possibility of building highly lucrative gas and oil pipelines. He had drawn up a risk analysis report for the project that would have exploited the natural reserves of the region, estimated to be the world's second largest after the Persian Gulf.
[...]
His many critics point out that he has been wrong as often as he has been right – going back to the 1980s when, as a state department official in the Reagan
administration, he argued vociferously in favour of providing surface-to-air missiles and other sophisticated weaponry to the very mujahedin groups that later gave
birth to the Taliban. "If he was in private business rather than government, he would have been sacked long ago," Anatol Lieven, an analyst with the Carnegie Endowment for International Peace in Washington, said. Such criticisms, and the possible conflict of interest arising from Mr Khalilzad's former role in Unocal, perhaps explains why he was appointed to the National Security Council, a position that did not require confirmation hearings in the Senate.

Even now, his oil contacts are bound to raise suspicions about both his priorities and those of the Bush administration. At the NSC, Mr Khalilzad worked for the
National Security Adviser, Condoleezza Rice, who had served on the board of the Chevron Corporation as an expert on another central Asian state with major oil
reserves, Kazakhstan. President Bush and Vice-president Dick Cheney have extensive backgrounds in the oil business, too, and it will not be lost on any of them that central Asia has almost 40 per cent of the world's gas reserves and 6 per cent of its oil reserves.
[...]'

'Less than a decade after its collapse, the Soviet Union has been eclipsed by the Caspian Basin as an American strategic priority. Unheard of by most Americans in the days of communism, the representatives of Azerbaijan, Kazakhstan, and their unpronounceable neighbors are now regularly seen on the A-circuit in Washington.

This switch comes not because there is a new threat (which militant Islam could conveniently provide) but in response to economic opportunity. In a word, oil. The next Persian Gulf (or so say its promoters), the Caspian Basin has enormous and virtually untapped energy resources. It has opened important new avenues for multinational investment and the fulfillment of consumer demand. As at the turn of the century, global powers once again vie for market share in an area of the world exotic and remote.

Yet the Caspian region is made up of new states, states hobbled by untested institutions, civil unrest, and ethnic tension. It is, in short, a mess, unlikely to respond predictably to the hallowed maneuverings of international diplomacy. How America realizes its interests without further destabilizing the Caspian is fast becoming our first critical policy challenge of the twenty-first century.' Interessante opmerking. Het artikel zou vandaag geschreven kunnen zijn. Maar het is gepubliceerd in 1998. Zou W. Bush ook dit artikeltje gelezen? Hij geeft in ieder geval een duidelijke reactie door Afghanistan binnen te vallen. Hier een kaartje waarop alle olieplannen zijn weergegeven.

De Volkskrant schreef 26 januari onder de kop 'Russen wantrouwen Amerikanen in achtertuin [...] Ze zijn bang dat het Kremlin zich in de luren heeft laten leggen, en de VS de strijd tegen het terrorisme als excuus gebruiken om hun heerschappij te vestigen in Centraal-Azië.
[...]
Het Russische dagblad Kommersant weet waar het de VS om te doen is. 'Het belangrijkste doel van hun aanwezigheid is de verdediging van de economische belangen van Amerikaanse bedrijven, met name in de olie- en gassector.' Rond de Kaspische Zee zijn de afgelopen tien jaar olie- en gasvelden ontdekt die bijna net zo groot zijn als die in het Midden-Oosten. De VS zijn gebrand op de ontginning van de velden om hun afhankelijkheid van de OPEC-landen te verkleinen. Ze zetten zich in voor de aanleg van nieuwe pijpleidingen voor de export van de Kaspische olie - via bevriende landen als Azerbeidzjan en Turkije, en misschien via Afghanistan en Pakistan. Rusland wil dat de olie via uitbreiding van de oude Sovjet-pijpleidingen op de markt wordt gebracht; dan behoudt Moskou zijn invloed en rol als scheidsrechter in de regio.
[...]
De conservatieve lobby, waartoe naast Doema-voorzitter Seleznjov ook veel kopstukken uit het leger, de geheime diensten, en de wapenindustrie behoren, zijn geschokt door de snelheid waarmee het aantal Amerikaanse bases groeit. 'We moeten er alles aan doen om te zorgen dat Centraal-Azië binnen de Russische invloedssfeer blijft', zei Seleznjov.
[...]
Poetin lijkt zich te hebben neergelegd bij het Amerikaanse argument dat de olie- en gasvoorraden groot genoeg zijn om iedereen te laten profiteren. Rusland heeft zijn pogingen om de aanleg van een nieuwe pijpleiding te blokkeren, opgegeven. In plaats daarvan doet Poetin zijn uiterste best te zorgen dat Russische bedrijven een zo groot mogelijk aandeel krijgen in de exploitatie van de olierijkdom. De Centraal-Aziatische landen en de westerse oliemaatschappijen hebben op hun beurt gemerkt dat projecten beter van de grond komen met Russische hulp.'


DaanSpeak
Meld je aan voor de gratis mailing list.