17okt00
George W. gaat vanavond voor de laatste maal in debat met Gore. Voor de geïnteresseerden onder jullie nog even snel wat achtergrondinformatie over Dubja, niet door ons geschreven, maar wel door ons gelezen; een tussendoortje dus. Vandaag staat op de voorpagina van MSNBC.com een artikel van Eric Alterman over de vraag waarom de media niet bovenop de duistere achtergronden van George W. springen. In augustus vorig jaar bracht Rolling Stone magazine een uitgebreid artikel met een aantal van deze duistere feiten. Hier een heel korte samenvatting van dat artikel. Over Bush en drugshandel zie einde email. Hieronder het artikel van Alterman.

Voordat hij gouverneur van Texas werd, zou George W. Bush enkele twijfelachtige aandelen- en onroerend-goedtransacties hebben uitgevoerd. Maar de hoofdmoot van de media lijkt er niet om te geven.  

Door Eric Alterman - MSNBC
[Het Engels uit de oorspronkelijke tekst van dit artikel is vertaald door Martin Koeman].

16 oktober — Het Whitewater-schandaal was een kwelling voor Bill Clinton en obsedeerde deskundigen vanaf de eerste minuut van zijn presidentschap. De regelmatige overdrijvingen van Al Gore hebben zo veel krantenartikelen geïnspireerd dat er wel duizend bossen voor zijn gekapt. Zelfs de termijngoederenhandel van Hillary Clinton, waaruit geen bewijs voortkwam van wangedrag en die werd gedreven door iemand die zichzelf op het tijdstip toen het verhaal naar buiten kwam nog nooit verkiesbaar had gesteld voor een publieke functie, werd wekenlang behandeld als voorpaginanieuws. Maar wanneer er een belangrijk verhaal naar buiten komt dat aangeeft dat de rijkdom van George W. Bush op een veel dubieuzere basis blijkt te zijn vergaard dan wie dan ook in Arkansas of de verkiezingscampagne van Gore ooit zou kunnen hebben bedacht, zegt de media: “Nee, dank u.” Als de geloofwaardigheid van een presidentskandidaat daalt door een aantal dubieuze zakelijke transacties in Texas en niemand neemt de moeite het uit te zoeken, is het dan wel werkelijk gebeurd?

IK HEB HET NIET over de hopeloze prestaties van Bush als gouverneur van Texas, waar onder hem het milieu langzaam maar zeker verslechterde en hij tussenbeide kwam om te verhinderen dat de staat mee zou doen aan het CHIP-programma voor kinderen die geen toegang hebben tot medische voorzieningen, en tegelijkertijd royale belastingvoordelen aanbood aan de rijken en de olie- en gasindustrie. Die kwesties, waarover consequent verslag is gedaan, hebben geen grote indruk gemaakt. Misschien zijn ze te omvangrijk en te ernstig. In tijden van voorspoed hebben we liever dat onze verkiezingen over kusjes en zuchtjes gaan. Maar iedereen, overal, houdt van een schandaal. En het ziet eruit alsof George W. Bush, de mislukte olieman en succesvolle stadionbouwer, bovenop een meer dan redelijke hoeveelheid zit. Maar waar blijft Jeff Gerth, de gerenommeerde Whitewater-verslaggever van de New York Times? Waar is het voltallige speciale onderzoeksteam van de Washington Post? Waar blijft de schandaalzoeker Matt Drudge en de schuinsmarcheerderpatrouille van de Fox-fabriek? Heeft de vooringenomenheid van de media die gedurende deze hele verkiezingscyclus naar de kant van Bush helde verslaggevers het zwijgen opgelegd met betrekking tot juist het soort vlees-en-bloedverhaal waar zij hun slagtanden niet uit konden krijgen tijdens het presidentschap van Clinton? Het indirecte bewijsmateriaal ziet er ernstig bezwarend uit.

Hier zijn de feiten zoals we die nu kennen, dankzij Talk Magazine en het Centrum voor Publiek Integriteit. Ze zijn, waarschuw ik van tevoren, gecompliceerd en hebben verschillende aspecten. Allemaal samen, lijken ze uiteindelijk te komen tot een zakenmoraal waardoor Whitewater eruit komt te zien als een padvindersevenement met zelfgebakken koekjes voor iedereen. Allemaal verdienen ze minimaal een veel aandachtigere kijk. De eerste ontdekking van de auteurs Bill Minutaglio en Nancy Beiles betreft W’s te late opgave bij de Commissie van Toezicht op het effecten- en beurswezen van transacties die hij tussen 1986 en 1989 afsloot met betrekking tot aandelen in het kapitaal van Harken Energy Corporation, één van zijn oliebedrijven. Bush slaagde erin aan een sanctie van de Commissie van Toezicht te ontkomen ondanks het feit dat hij had verzuimd zich aan de wettelijk vastgelegde tijdslimiet te houden. Doordat hij zo laat was bij het voldoen aan de regels was Bush in staat om het feit dat hij honderdduizenden aandelen kocht en verkocht verbergen. Daar Bush een directeur was van het bedrijf ging het hier om informatie waarop alle aandeelhouders recht hadden. Dergelijke kennis is cruciaal voor een eerlijk en open functioneren van de markt. Terwijl anderen die soortgelijk hebben gehandeld boetes opgelegd kregen van duizenden dollars, en in uitzonderlijke gevallen, gevangenisstraffen. Bush ontkwam echter zonder een schrammetje. De Commissie van Toezicht heeft de kwestie zelfs nooit ter sprake gebracht.

MISLEIDENDE REGELGEVERS
De republikeinse presidentskandidaat blijkt ook de Commissie van Toezicht te hebben misleid toen hij volhield dat hij de aandelen van zijn op het faillissement afstevenende bedrijf in 1990 had gedumpt zonder te weten dat het op het punt stond kopje onder te gaan. Bush stak $850.000 in z’n zak door de aandelen slechts een paar maanden voordat ze 75 procent van hun waarde verloren te dumpen. De advocaten van Bush hielden vol dat hij “geen belangrijke informatie had die niet al algemeen bekend was op de markt.” Maar de relevante documenten tonen aan dat hij ten minste twee keer voor de problemen was gewaarschuwd voordat hij zijn geld er uithaalde. Sterker nog, hij was lid van de interne controlecommissie van Harken. (En vergeet niet dat deze pragmatisch onwetende investeerder op de een of andere manier de Harvard Business School heeft doorstaan). Waarom heeft de Commissie van Toezicht ook op dit punt Bush laten gaan? We kunnen het niet zeker weten, maar het is het waard om op te merken, zoals het artikel in Talk doet, dat de voorzitter van de commissie destijds Richard Breenden was, een vriend van de familie Bush. De raadsman van de commissie was John Doty, die ooit voor Bush persoonlijk advocaat is geweest.

LANDJEPIK IN TEXAS
Een derde aspect van de zakelijke loopbaan van Bush toont de leugenachtigheid aan van het beeld dat hij graag presenteert van hemzelf als iemand die mensen en goederen beschermt tegen inbreuk door de overheid. Het brengt ook de lelijkere aspecten aan het licht van de enige naar verluidt succesvolle zakelijke onderneming van Bush – zijn rol in de verrijking van [het honkbalteam] de Texas Rangers. Bush leende aanvankelijk $600.000 van een bank waar hij een van de directeuren was geweest om zijn belang in het team van 1,8 procent te kunnen dekken. Op aandringen van Bush en zijn mede-investeerders hebben de staatsautoriteiten de Dienst ter Ontwikkeling van Sportfaciliteiten in Arlington in het leven geroepen, die de bevoegdheid kreeg om een bepaalde hoeveelheid particulier land te onteigenen om een nieuw stadion te bouwen voor het team. Toen enkele van de huiseigenaren en boeren weigerden te verkopen tegen de lage prijzen die werden geboden, heeft de dienst hun land afgenomen en uit hoofde van de wet onteigend. Dat deed zij met 109,3 hectare [ongeveer een vierkante kilometer] land, ook al waren er maar 6,8 hectare nodig voor het stadion. De rest werd gebruikt voor commerciële ontwikkeling die Bush en zijn vrienden rijk maakte.

Een staatsrechter bepaalde uiteindelijk dat het bedrag dat aan de plaatselijke huiseigenaren was betaald flink onder de marktwaarde was geweest en er werd iets meer betaald ingevolge een schikking. Maar het kon Bush blijkbaar niet schelen. Het team kreeg zijn nieuwe stadion en hij stak $15 miljoen in zijn zak. Het hele smerige verhaal, zoals de schrijvers opmerken, toont echter de leugenachtigheid aan van de grootspraak van Bush dat hij “alles zal doen wat ik kan om het recht van particulier eigendom en particuliere eigendomsrechten te verdedigen.”’

------------

'In het begin van dit artikel hebben we kort weergegeven hoe een staartnummer [van een vliegtuig] in de papieren van Barry Seal [die drugs smokkelde voor de CIA] dit onderzoek op gang bracht. Het begon eigenlijk toen de auteur [en voormalig CIA-agent] Terry Reed bij een publieke bijeenkomst in Los Angeles in juli van 1999 zei dat er tijdens de presidentiële verkiezingscampagne van 2000 een videoband zou kunnen opduiken “waarop de aankomst in 1985 van George W. en Jeb op het vliegveld Tamiami staat om er twee kilo cocaïne op te pikken voor een feestje”. Reed zei: “Ze kwamen aanvliegen in een King Air 200.” Verklaringen die later zijn afgelegd door de [inmiddels vermoorde] Barry Seal, die zijn opgenomen in het boek van Reed, Compromised, uit 1995, beschrijven hoe Seal opschepte dat hij een video had van “de Bush boys” aan de coke. Andere getuigen die door beide auteurs van dit verhaal werden gevonden, die in 1985 relevante officiële functies bekleedden, hebben bevestigd dat de Tamiami-vlucht plaatsvond. Allemaal hebben ze uit angst voor hun leven geweigerd officieel een verklaring af te leggen.’

------------