Eind vorige maand schreef John Pilger van de Engelse krant The Mirror: 'The war against terrorism is a fraud. After three weeks' bombing, not a single terrorist implicated in the attacks on America has been caught or killed in Afghanistan. [...] None of those directly involved in the September 11 atrocity was Afghani. Most were Saudis, who apparently did their planning and training in Germany and the United States. The camps which the Taliban allowed bin Laden to use were emptied weeks ago. Moreover, the Taliban itself is a creation of the Americans and the British. In the 1980s, the tribal army that produced them was funded by the CIA and trained by the SAS to fight the Russians. The hypocrisy does not stop there. When the Taliban took Kabul in 1996, Washington said nothing. Why? Because Taliban leaders were soon on their way to Houston, Texas, to be entertained by executives of the oil company, Unocal'.

In een ingezonden brief in de Volkskrant van donderdag j.l. haken twee journalisten van tijdschrijft Soera hierop in.
'De VS bombarderen Afghanistan om Osama bin Laden en zijn gastheren aan te pakken, maar de Amerikaanse belangen reiken verder. Het militair machtsvertoon rond Afghanistan is niet alleen een reactie op de aanslagen, het is ook een offensief in de New Great Game. Hiermee wordt de politieke en economische strijd om invloed in Centraal-Azië aangeduid. Het diplomatieke rookgordijn dat na het instorten van de Twin Towers is blijven hangen, moet dit camoufleren.

De geopolitieke belangen in Centraal-Azië zijn sinds de aanslagen marginaal belicht, terwijl ze een belangrijke rol spelen in het conflict. De New Great Game begon na de ineenstorting van de Sovjet-Unie in 1991, toen 's werelds laatste nog niet geëxploiteerde olie- en gasvoorraden in Centraal-Azië het middelpunt vormden van een belangenstrijd tussen verschillende mogendheden. Deze reserves zijn een cruciale aanvulling op de slinkende voorraden in het Midden-Oosten en kunnen in de groeiende vraag naar fossiele brandstof op de Aziatische markt voorzien. Dus drong zich de vraag op door welke staten de nodige pijpleidingen moeten lopen.
[...]
Na bemiddeling van voormalige topdiplomaten als Brzezinski en Kissinger ondertekende de Amerikaanse oliemaatschappij Unocal in oktober 1995 een overeenkomst met Turkmenistan. Volgens de lokale Unocalmanager bestond toen alleen nog een 'Afghaanse probleem'. Om dit op te lossen, oefenden de VS en Pakistan druk uit op de Taliban, nadat deze in 1996 Kabul hadden veroverd. Zij probeerden het islamistisch regime te bewegen tot de aanleg van een pijpleiding, die olie en gas vanuit Turkmenistan via Afghanistan naar Pakistan moest transporteren. Deze route was voor de VS de enige optie, omdat de aanleg via Iran politiek onhaalbaar was. Voor de financiering was Unocal afhankelijk van externe geldschieters, waaronder de Wereldbank. Deze eisten echter een internationaal erkende regering. Omdat de Taliban slechts door Saudi-Arabië, de Verenigde Arabische Emiraten en Pakistan werden erkend, kwam de financiering niet rond.'
Na een hoop gedoe trok Unocal zich terug.

Pilger: 'Although the deal fell through, it remains an urgent priority of the administration of George W. Bush, which is steeped in the oil industry. Bush's concealed agenda is to exploit the oil and gas reserves in the Caspian basin, the greatest source of untapped fossil fuel on earth and enough, according to one estimate, to meet America's voracious energy needs for a generation. Only if the pipeline runs through Afghanistan can the Americans hope to control it.'

DaanSpeak
Meld je via email aan voor de gratis mailing list.