Onderstaande tekst is geen artikel maar betreft (deels) verwerkte aantekeningen gemaakt bij een telefoongesprek met Joseph McMoneagle ten behoeve van een artikel over Remote Viewing.

Joe McMoneagle praat zoals hij eruit ziet op de foto's die van hem circuleren. In een Disneyfilm zou hij ongetwijfeld als grote bizon worden geportretteerd. Eentje die met de wijsheid van jaren de jongere bizons uit de kudde wat tot kalmte kan manen. Het is een grote man met een diepe, rustige stem die zo nu en dan verrassend genoeg heel grappig uit de hoek kan komen.

Een paar maanden na het begin van Grill Flame, midden tijdens de training van de McMoneagle, brak de gijzelaarscrisis uit in Iran; op vier november 1979 gijzelden militante Iraniërs de aanwezigen van de Amerikaanse ambassabe in Teheran. Uiteindelijk hebben 52 gijzelaars 444 dagen vastgezeten. McMoneagle werd meteen ingezet voor het verzamelen van informatie met behulp van RV.

Bij SRI International deden vanaf het begin Hal Puthoff en Russell Targ de research voor het RV-project. Zij werkten met twee paranormaal begaafden, Pat Price, een voormalig politieagent en Ingo Swann, een artiest uit New York. De eerste RV’er die ooit werd aangesteld was McMoneagle.
Ed Dames kwam erbij eind 1984 en vertrok in 1988. Hij was een operationeel trainer en hij schreef de targets. Hij was in die periode geen RV’er. Toen hij later zijn eigen bedrijf oprichtte, besloot hij dat hij een RV’er was.’ Omdat het cynisme afstraalt van zijn antwoord, vraag ik McMoneagle hoe hij zou omschrijven waar Dames mee bezig is ‘Ik heb geen idee waar hij mee bezig is.’ Ik sputter tegen, want Dames wordt beschouwd als een icoon in het veld. McMoneagle is onverbiddelijk: ‘Hij maakt een hoop claims die totaal onwaar zijn. En in tegenstelling tot wat hij zegt, heb ik nooit met hem gewerkt. Ik wist wie het was, maar daar hield het op.’ Ik vraag hem of het hem is opgevallen dat alle interviews van Art Bell met Dames van Dames’ site zijn verwijderd. 'Alle voorspellingen die hij in die interviews heeft gedaan, zijn nooit uitgekomen. Hij maakte nooit een correcte voorspelling.’
David Morehouse kwam erbij in 1986 en vertrok in 1988. Hij was 23 maanden in de unit, en slechts elf daarvan werkte hij als RV’er.’ Was hij een beetje goed? ‘Naar mijn beste weten, ik weet niet of hij goed was of niet. Ik weet wel dat je verplicht achttien maanden moest trainen en hij was er maar 23 maanden in totaal. De dingen die hij in zijn boek Psychic Warrior claimt, hebben vóór die tijd plaatsgevonden. Hij claimt dat hij heeft gewerkt aan het kolonel Higginns-project, de UN-kolonel die werd gekidnapt en doodgemarteld door Libanese terroristen, maar hij was niet eens in de unit toen dat plaatsvond.
In 1983 kwam Lyn Buchanan bij de unit als RV’er. Wij hebben samengewerkt.

Courtney Brown was trained by Ed Dames, maar was nooit deel van de unit, net als Wayne Carr.
McMoneagle’s reactie op de claims van Brown dat hij Reptiliëns ziet tijdens zijn RV-sessies: ‘Ik denk dat hij niet goed bij zijn hoofd is.’ Hij is wel reptielen tegen gekomen ‘je weet wel, met vier pootjes’ maar geen alien reptielen-ras.

RV’en is niet als kijken door een raam. ‘Wat je binnenkrijgt is een groot aantal stukjes en beetjes, een heleboel fragmenten. Sommigen zijn visueel, maar het is nooit wat het moet voorstellen. Je kunt bijvoorbeeld iets binnenkrijgen over een zwembad achter een huis, maar dat betekent niet dat het in het echt een zwembad is. Het zou een waterzuiveringsinstallatie kunnen zijn. Het is maar net wat erop lijkt wat je gedachten je geven als hint. Je kunt geuren binnenkrijgen, de smaak van iets, gevoelens. Soms raakt het doorelkaar, dan zie je een emotie in plaats van het te ervaren, of je proeft metaal, in plaats van het te voelen. Het idee is zoveel mogelijk gegevens te verzamelen zonder een conclusie te trekken, teneinde details te kunnen geven over wat ze willen weten.
Uiteindelijk krijg je genoeg informatie binnen om te weten of het gaat om een zwembad of een waterzuiveringsinstallatie. De meeste mensen wachten niet lang genoeg, ze trekken te snel conclusies en daarom werkt het niet voor veel mensen. (AOL, analytic overlay).

‘Ik doe dit nu ruim 23 jaar met naar schatting zesduizend sessies. Met 65 procent van de registreerde research-targets heb ik contact gemaakt. In die gevallen produceer ik informatie die tussen de 30 en 85 procent correct is.’ Dus ruim zes op tien targets raak. Dat is heel wat anders dan het raden van een getal onder de tien. Want het target kan vanalles zijn, alles wat de opdrachtgever maar onderzocht wil hebben. Ga er maar aan staan. ‘In mijn hele carrière heb ik slechts zeven targets gehad waarvan ik alles zei dat erover te zeggen viel en wàt ik erover zei was voor 99 procent correct.’ Wat normaal is voor McMoneagle is dat hij zo’n zestig procent beschrijft van het target, waarvan de helft correct is. Dat schijnt buitengewoon goed te zijn.
Altijd in een dubbelblind target, een dichte envelop. Zelfs degene die de envelop overhandigt, weet niet wat het target is.

Mensen die niet kunnen RV’en kunnen statistisch gezien een op tien targets raken, zegt hij, gewoon door te raden. In het geval dat het raak is, kunnen ze zo’n twintig procent goeie informatie eruithalen. Als je honderd targets hebt, kun je er altijd wel een paar raden.

‘Stel je hebt een vliegtuigmaatschappij en een van je vliegtuigen moet in een veiligheidstest een beweging kunnen maken die heel zwaar is voor de constructie van het vliegtuig. Hij moet in de test bijvoorbeeld om zijn as draaien, iets wat hij normaal nooit doet. De autoriteiten zeggen dat je het karkas daarna moet x-rayen voordat ze de toestemming geven dat je er passagiers mee gaat vervoeren. Normaal gesproken zou je dan van voor naar achter het vliegtuig moeten x-rayen om uit te vinden of het misschien erg beschadigd is. Een RV’er zou na een sessie kunnen zeggen, x-ray dit bepaalde deel van het vliegtuig, want dat is beschadigd. Je zou dat dan kunnen doen en als dan blijkt dat daar inderdaad grote schade is, dan hoef je de rest niet meer te x-rayen omdat het vliegtuig al is afgekeurd. Op die manier heb je jezelf een hoop geld bespaard, vooral als je vóór zou beginnen, terwijl het probleem achterin zat.
Dat is een goeie manier om RV in te zetten. Als je een RV’er een sessie laat doen en hij zegt na afloop ‘Ik heb naar het vliegtuig gekeken en er mankeert niets aan’, dan neem je een groot risico als je met dat vliegtuig gaat vliegen.’
Maar stel nou dat je een team soldaten ergens opaf gaat sturen of juist niet… ‘Er zijn manieren om het niveau van de acuratesse te verhogen. Neem het geval van Higgins, de UN-kolonel die werd gekidnapt en doodgemarteld door Libanese terroristen. ‘Vertel ons waar hij is.’ Hij kon óveral gevangen gehouden worden. Stel dat ze me enkele gegegevens overhandigen waardoor ik het in een bepaalde richting zou gaan zoeken, dan was dat niet gunstig geweest voor de uitkomst. Het zou informatie zijn die je niet kunt vertrouwen. Aan de andere kant, stel nou dat ze me een foto geven van een voor mij onbekende persoon met de vraag ‘waar is deze persoon’ en ik zou zeggen dat het een kolonel is van de UN en dat hij in Libanon is gestationeerd, dan weten ze dat ik op het goeie spoor zit. Als ik dàn zeg waar hij nu is, dan kunnen ze zeggen dat, omdat al de vorige informatie correct was, deze informatie over waar hij nu is, ook correct zal zijn. Dat is de reden dat dit soort procedures altijd dubbelblind moeten gebeuren.’

Vijf RV’ers en ik hebben dertien maanden gewerkt aan het gijzelaarsprobleem in Iran. We hebben ongeveer driehonderd rapporten gemaakt. Er was een gijzelaar genaamd meneer Queen die eerder werd vrijgelaten vanwege een medisch probleem. Twee dagen voor zijn vrijlating wisten wij dat hij vrijgelaten zou worden vanwege een medisch probleem; we wisten ook specifiek welk medisch probleem. Dit had tot direct gevolg dat ze een medisch team dat gespecialiseerd was in de aandoening van Queen, een dag voordat zijn vrijlating bekend werd, naar Wiesbaden stuurden om hem op te vangen. Zo accuraat was onze informatie dus.’
Queen kreeg later veel van hun informatie voorgeschoteld om te zien in hoeverre het correct was. Hij was er zeer van ondersteboven, want voor het verkrijgen van zulke informatie kòn het niet anders dan dat ‘ze’ iemand binnen [in de gegijzelde ambassade] moeten hebben gehad, en als ze dan dus iemand binnen hadden, wáárom waren ze dan nog gegijzeld?

Nu ik hem toch spreek… Twee dingen aan die crisis hebben mij altijd gefascineerd. Het eerste is de mislukte bevrijdingspoging van Carter. Was dit een sabotage-actie van de CIA, die een pesthekel had aan Carter omdat hij in hun budget zat te snoeien? ‘Ik kan dat bevestigen noch ontkennen.’ Hij moet lachen als ik denk slim te zijn door te zeggen dat hij misschien na zijn werk voor de overheid er nog eens in is gedoken en daarom toch wel erover kan praten: ‘Ik kan het bevestigen nog ontkennen’. Geen doorkomen aan.
Het tweede onderwerp is de beroemde October Surprise, waarbij Bush Sr. in Madrid en Parijs geheime gesprekken hield met de Iraniërs. In ruil voor 40 miljoen dollar uit de verkiezingskas van Reagan en voor een veelvoud van dat bedrag aan wapens beloofden de Iraniërs dat ze de gijzelaars veertig dagen langer zouden vasthouden, zodat Carter de verkiezingen zou verliezen. Minuten na de beëdiging van Reagan, met Bush als vice-president, werden de gijzelaars vrijgelaten. Wat weet McMoneagle? Hij zegt er niets over, in wat voor hoedanigheid dan ook.

Heeft hij nog gekeken naar wie de Amerikaanse verkiezingen zou gaan winnen in december 2000? ‘Dat heb ik gedaan, ja’, zegt hij enthousiast. Het betrof een sessie in opdracht van een onbekend iemand, dus een dichte envelop met een vraag waar je geen idee van hebt. ‘Mijn voorspelling vanaf het begin was Al Gore. Interessant hè? Hij heeft de meeste stemmen gekregen. Misschien lag het aan de vraag die me werd gesteld.’
Hieraan kun je zien hoe belangrijk het is dat de persoon die het target opsteld, veel moet weten van RV. Ze moeten echt de nuances kennen. Die kennen de meesten niet en dat is een van de problemen waarom het soms zo inappropriately wordt gebruikt.

Met betrekking tot RV zijn er drie belangrijke problemen, volgens McMoneagle. Ten eerste, mensen die niet goed weten wat RV is. Ten tweede, het niet volgens de juiste procedures opgeven van de targets en/of het opgeven van targets waar RV niet voor gebruikt zou moeten worden, bijvoorbeeld een Ufo. Dat zou pas gepast zijn als je van plan bent er een te onderscheppen of op te sporen als hij is neergestort, omdat je het dan kan checken. Als dat niet kan, zoals bij Ufo’s, dan heeft het geen waarde er sessies aan te wijden. Het is dan niet meer dan science-fiction. Het derde probleem betreft de viewer en de mentale rommel die hij veroorzaakt. Het minimaliseren van die rommel kan door het zo min mogelijk inlichten van de viewer.’ Vervolgens kan de fantasie op gaan spelen, dan komt het aan op de discipline van de viewer. Dat maakt het verschil tussen een viewer van wereldklasse en iemand die maar iets probeert.
‘Iedereen die we ooit in het lab hebben getest, blijkt talent te hebben voor RV. Het is iets dat ons is aangeboren als mensen. Als je dat tegen mensen gaat zeggen, beelden ze zich in dat ze top-RV’ers zijn. En zo is het niet. Slechts een half procent van een willekeurige groep mensen is in staat een top-RV’er te worden.’ Het is een gave. Wat je vervolgens kunt doen is die gave ontwikkelen door veel te oefenen.
Ik ben de enige die de hele 18½ jaar van het project heeft overleefd. Ik was de eerste RV’er die binnenkwam en de laatste die vertrok. Ik ben de enige RV’er ooit die RV heeft gedemonstreerd op live televisie in vier verschillende landen. Ik heb dat zeventien maal gedaan. Niemand heeft dat ooit gedaan, maar iedereen gebruikt mijn RV om te laten zien hoe goed hun RV is.’ Wat je op internet en elders inderdaad vaak tegenkomt, zijn tot de verbeelding sprekende voorbeelden van wat mogelijk is met RV, zonder dat erbij staat dat het McMoneagle was die de bewuste viewer was.

Ik doe allerlei werk voor verschillende bedrijven. Voor mijnen (edelstenen, diamanten), voor bedrijven die naar olie boren… Ik ben daar redelijk succesvol in. Met sommige bedrijven werk ik nu al tien jaar.’ Visioenen (hé, is dat nou RV?) van dollartekens lichten op als neonletters in de nacht: Waarom gaat u zelf niet boren? Gelach klinkt aan de andere kant van de lijn: ‘Wie zegt dat ik dat al niet doe? Ik ben er inderdaad mee bezig, met gasboringen. En dat gaat goed.’
Hij zoet ook naar vermiste mensen. Volgens hem de moeilijkste toepassing van RV. Dode mensen zijn makkelijker te vinden dan vermiste mensen, omdat die leven en zich verplaatsen. Ik heb wel eens drie jaar gedaan om een paar vermiste kinderen te vinden. Ik had ze twee, drie keer gevonden, maar toen waren ze alweer vervoerd. Vervolgens kun je een zo goed als perfecte viewing krijgen van een lokatie, maar dan moet je die ergens op aarde zien te plaatsen. Dat is helemaal lastig als er niet iets erg unieks is te zien aan de lokatie. Hij geeft het voorbeeld van een woonwagenkamp ergens in Amerika. Er zijn 285.000 van die parken in de VS… Niet te beroerd om een veteraan als McMoneagle een handige tip aan de hand te doen, vraag ik me hardop af of je in zo’n geval niet eenvoudigweg kunt uitzoomen om de lokatie van een hoger standpunt te bekijken. Maar zo makkelijk is dat niet, want al die parken lijken op elkaar. Wat wel handig is, is om te kijken naar de nummerplaten van de auto’s, want de kleuren daarop kunnen per staat verschillen. Maar zelfs als heb je de staat, dan nog kunnen er een duizend parken overblijven. Als het linksom niet blijkt te kunnen, dan maar rechtsom, moet McMoneagle hebben gedacht. De kinderen heeft hij uiteindelijk gevonden, maar met een omweg.
Bij de politie was inmiddels bekend wie de kidnapper was, maar ze waren niet in staat hem te pakken te krijgen. Toen beschreef McMoneagle in detail wie de persoon zou zijn die de kidnapper zou contacteren. Deze persoon bleek inderdaad een bekende van de kidnapper. Vervolgens belde de kidnapper naar deze persoon vanuit Chiapas, Mexico, niet wetende dat er inmiddels opsporingsapparatuur was gekoppeld aan de telefoonlijn. Even later werden de kinderen daar gevonden.
In een periode van vijf jaar heeft McMoneagle aan zo’n vijftien zaken gewerkt. Ongeveer de helft ervan werden tot een goed einde gebracht. Slechts vijftien zaken, terwijl in de VS massa’s mensen worden vermist… ‘Zodra iemand informatie aanbiedt aan de politie en zegt dat het van een paranormaal begaafd iemand komt, zullen ze het negeren. Zelfs privé-detectives staan heel negatief tegenover dit soort informatie. Dus ik werk alleen aan zaken waarvan ik weet dat men iets met mijn informatie gaat doen.’

Gokken is aan hem niet besteedt. Als je doel in het leven is om een hoop geld te verzamelen… Ik zou kunnen aanschuiven aan een BlackJack-tafel en en in no-time een berg geld binnenhalen. Dat is makkelijk, maar zonde van mijn tijd. Dat is niet mijn doel. Mijn doel in het leven is uit te vissen hoe mijn hoofd werkt. Als ik erachter kan komen waar paranormale functies vandaan komen, hoe het werkt, dan zullen we in staat zijn in de toekomst te kijken.
Ik denk dat wij een verlening zijn van het alom aanwezige bewustzijn. Dat we daar allemaal toegang toe hebben. Alle informatie is beschikbaar, ‘ergens’. In mijn zienswijze ‘is’ alles dat is geweest of er zal zijn, alles bestaat in het nu.
In hoeverre heeft RV zijn leven veranderd? ‘Als ik het allemaal nog een keer moest overdoen, zou ik het niet doen’, zegt hij met een lach en een zucht. Ik krijg nu allemaal problemen in mijn schoot geworpen; pijn en ellende van andere mensen waar ik mee word opgezadeld. Ik moet omgaan met gierige mensen, mensen met het hart niet op de juiste plaats. En dan heb je nog de automatische reactie van de mensen; iedereen gaat er meteen vanuit dat ik gek ben, kijken naar me alsof ik heel eigenaardig ben. Er is een automatisme om dit [RV] belachelijk te maken, zonder dat men er iets vanaf weet.
Ed Dames beweest dat hij een expert RV’er is; hij heeft het nog nooit gedaan tijdens een live tv-uitzending, dubbelblind. Ik wel. Hij praat over hoe goed zijn RV is, maar hij demonstreert het nooit. Ik heb het gedemonstreerd op ABC, CBS, Readers Digest HomeVideo, een internationaal kanaal in Japan, vier maal op Channel Four in Engeland… Van de zeventien maal was hij dertien maal succesvol. Twee van de vier maal dat het niet lukte, wijt hij aan targets die verkeerd waren opgesteld.

Ik geloof wel in goed en kwaad dat zonder ons kan bestaan. Ik geloof niet in de hemel en de hel, zoals veel mensen doen. Ik geloof in niet in reïncarnatie omdat dat ervan uitgaat dat tijd en ruimte van belang zijn wanneer je je niet in tijd en ruimte bevindt. Ik geloof wel in meerdere incarnaties, dus dat we meerdere levens leven, tegelijkertijd. Terwijl dat je nu aan de telefoon zit te praten, ben je bijvoorbeeld ook een greppel aan het graven in Rome, 200 vóór Christus.
Ik ben entiteiten tegengekomen tijdens mij RV-sessies. In mijn eerste bijna-dood-ervaring be ik in contact gekomen met een wit licht, waarvan ik toen dacht dat het God was. Na een tweede bijna-dood-ervaring kwam hij tot de conclusie dat het witte licht waarschijnlijk onszelf is in een niet fysieke staat. En aangezien het een verzameling is van al onze ervaringen (ook uit de andere levens die we tegelijkertijd leven) is het overweldigend. Het is alsof je je bewust wordt van de volledige kennis van de realiteit. We weten niet hoe hiermee om te gaan, dus we nemen voetsstoots aan dat het God is. Ik heb geen idee wat God is. Ik zal waarschijnlijk nooit genoeg begrijpen om te weten wat God is. Het is voor mij belangrijker erachter te komen wie ik ben, zodat ik een beter mens kan worden.
Moraal is afhankelijk van tijd en plaats. Moraal wordt bepaald door de winnaar.
Ik geloof dat er basale waarheden staan in de Koran, de Bijbel, de joodse geschriften, de Sumerische geschriften. De basale waarheden zijn allemaal hetzelfde.

Hij geeft geen les in RV. ‘Ten tijde van het project vonden wij intens oefenen onontbeerlijk. De minimaal benodigde tijd was achttien maanden, acht tot tien uur per dag, vijf tot zes dagen per week. Wij kregen hiervoor betaald, ik ken niet veel mensen die dat nu kunnen doen en toch kunnen rondkomen. Mensen hebben het nu over nieuwe trainintechnieken van Ingo Swann. Maar zijn trainingtechnieken voor het leger hadden toch achttien maanden nodig. Iedereen die die tijd terugbrengt is aan het raden.
Het is zonde van je tijd. Als je niet bereid bent om te oefenen, te oefenen en nog eens te oefenen, vele uren per dag, iedere dag, achttien maanden lang, dan is het gewoon verspilde moeite. Met mijn RV Secrets boek kun je zelf gaan experimenteren en kijken hoe goed je bent. Als je denkt dat je best goed bent, dan kun je met dat boek je eigen oefen-targets samenstellen en gaan oefenen.’ Wayne Carr leert het je tot een zeker niveau in vier dagen. ‘Dat is interessant. (lacht) Wat kan ik zeggen.’

‘Ik ken geen methode waardoor je kan worden gewaarschuwd dat je wordt geviewd. Dat was een van de problemen. In 1979 werd er gekeken naar de mogelijkheden van defensiesystemen en naar mijn weten is heeft niemand dat kunnen ontwikkelen.

Ik krijg soms verzoeken van ouders ‘Mijn zoon is weg sinds zijn 18e verjaardag’; doet hij niet vanwege de privacy.'

DaanSpeak
Meld je aan via email voor de gratis mailing list.