Het behoorde tot de taken van Ostrovsky om deze gevangen af te leveren bij een gevangenis in Ness Ziona [, bij het Israel Institute for Biological Research IIBR]. Aanvankelijk meende hij dat het hier een verhoorruimte van de Israëlische veiligheidsdienst “Shaback” betrof. [...] Ostrovsky [wist] toen nog niet waar het IIBR aan werkte, al wist hij wel dat Palestijnen weinig kans hadden om levend naar buiten te komen als hij ze eenmaal had afgeleverd. Een collega vertelde hem dat in het IIBR chemische en bacteriologische wapens werden ontwikkeld en dat de Palestijnse gevangenen gebruikt werden om met de verschillende ziekteverwekkers te kunnen experimenteren. De collega van Ostrovsky die dit verklaarde zou later eveneens tot de Mossad toetreden. Ostrovsky beschrijft hoe deze collega toen betrokken was bij het testen van nieuwe door Israëlische bedrijven ontwikkelde farmaceutische producten op de inwoners van het Zuid-Afrikaanse Soweto.

De wijze waarop Ostrovsky terugdenkt aan de tijd waarin hem dit alles werd onthuld is veelzeggend: “Denkend aan deze onthulling is het nu niet zozeer het gebeuren op zich dat mij schrik aanjaagt, maar eerder de gelatenheid en het begrip waarmee ik het accepteerde.”

[...]

De [voormalig] officier [T. vertelt in een nooit gepubliceerde autobiografie] dat het IIBR was omgeven door drie verdedigingsgordels, waartussen zich waakhonden bevonden. T. en zijn metgezellen moesten de binnenste cirkel bewaken. Daarbij werd hen verboden om in de ramen van het complex te kijken, of met personeel te spreken. Overigens schrijft T. dat het personeel geen uniform droeg, hoewel hij er van overtuigd was dat het in vrijwel alle gevallen militairen betrof.

T. staat relatief lang stil bij het feit dat hij bij het IIBR iemand herkende. Het betrof hier een persoon die in de Israëlische badplaats Eilat een bekende was, omdat hij altijd met vogels in de weer was. Hij ving ze en voorzag ze van labels. T. veronderstelde dat de activiteiten van “Amiel the Birdwatcher” verband hielden met experimenten van het IIBR om besmettelijke ziekten met behulp van trekvogels te verspreiden.

T. [is een] een oud-journalist van de Israëlische krant Ha’aretz, die in Londen woont omdat hij het leven in Israël niet meer uithield. Aan de vooravond van de oorlog van 1967, werd T. als reservist opgeroepen, om het IIBR [in Ness Ziona] te bewaken.'

[...]

'In november 1998 verscheen in de London Sunday Times een artikel van de Midden-Oosten correspondenten Uzi [Mahnaimi] en [Marie] Colvin, waarin beweerd werd dat het “Israel Institute for Biological Research (IIBR)” in Ness Ziona een zogenaamde “Ethnic Bomb” heeft ontwikkeld. De London Sunday Times citeerde een anonieme medewerker van het IIBR, die verklaarde dat dit onderzoekscentrum er in zou zijn geslaagd om verschillen te bepalen in de DNA patronen van joden en Arabieren. Volgens de London Sunday Times moest Israël met deze ontdekking in staat worden geacht om een ziekteverwekker te ontwikkelen, waar alleen Arabieren het slachtoffer van zouden worden, terwijl joden er voor gevrijwaard blijven.

Direct op dit bericht volgden geschrokken reacties. Zo verklaarde het Knesset-lid Dedi Zucker: “Morally, based on our history, and our tradition and our experience, such a weapon is monstrous and should be denied.” Maar er ontstond tegelijkertijd ook veel twijfel over de haalbaarheid van een dergelijk wapen. Mede gezien de Semitische oorsprong van zowel Arabieren als joden, werd er door specialisten vanuit gegaan dat de genetische verschillen tussen beide bevolkingsgroepen daarvoor te gering zijn. Daarbij werd in het bijzonder gewezen op de joden met een Arabische achtergrond. Deze oriëntaalse joden zouden ook het slachtoffer worden als een dergelijk wapen door de Israëlische regering zou worden ingezet.

De oorsprong van het bericht over een Israëlische Ethnic Bomb in de London Sunday Times bleef onduidelijk, al kwamen Ronen Bergman en Sharon Gal in de Israëlische krant Ha’aretz met een interessante lezing. De geruchten over een Israëlische Ethnic Bomb zouden volgens hen gebaseerd zijn op een fictief verhaal, geschreven door een zekere Doron Stanitsky, een docent aan de universiteit van Tel Aviv. Stanitsky verspreidde zijn verhaal van tachtig pagina’s onder Israëlische kranten, met de aantekening dat het hier om pure fictie ging.

Hoofdpersoon in het verhaal van Stanitsky is de Israëlische professor Arnaki. Met die naam werd duidelijk verwezen naar “har naki”, de Hebreeuwse voornaam van professor Marcus Klingberg, die als epidemioloog werkzaam is geweest voor het IIBR. In 1982 werd hij tot twintig jaar gevangenisstraf veroordeeld wegens spionage voor de Sovjet Unie. In 1998 -hetzelfde jaar waarin de geruchten over een Israëlische Ethnic Bomb ontstonden- werd Klingberg op humanitaire gronden vrijgelaten. Maar tevens werd toen bepaald dat hij voor de rest van zijn leven onder huisarrest blijft staan, omdat hij volgens de Israëlische autoriteiten nog altijd over informatie beschikt waarmee hij de joodse staat in gevaar kan brengen.

De professor Arnaki in het verhaal van Stanitsky belandde eveneens in de gevangenis omdat hij voor de Sovjet Unie spioneerde. Als Arnaki gratie krijgt, zorgt de premier van Israël er persoonlijk voor dat hij toch in de gevangenis blijft. Dat laatste omdat Arnaki op de hoogte was van een op Arabieren gerichte ziekteverwekker die het IIBR jaren eerder, in opdracht van toenmalig premier David Ben Goerion, ontwikkeld had. De codenaam van dit wapen wordt in het verhaal van Stanitsky “Operation Seed of Amalek” genoemd [...].

In het verhaal van Stanitsky wordt Ben Goerion door Arnaki verzocht om enkele honderden kinderen te laten ontvoeren, afkomstig uit Jemenitische families die kort daarvoor in Israël waren gearriveerd. Dit met de bedoeling om met deze destijds nieuwe ziekteverwekker te kunnen experimenteren. Hoewel de kinderen ongedeerd zouden blijven, weigerde Ben Goerion hier toestemming aan te verlenen in het verhaal van Stanitsky. Nadat deze Israëlische premier uit de politiek was gestapt, vond het experiment echter toch plaats. Stanitsky beschrijft desastreuze gevolgen, want de kinderen kwamen onverwacht te overlijden na te zijn blootgesteld aan het etnische wapen. Het schandaal dat hiermee werd geboren, moest in het verhaal van Stanitsky voor altijd verborgen blijven door Arnaki de rest van zijn leven van de samenleving af te zonderen.

Volgens de Ha’aretz journalisten Ronen Bergman en Sharon Gal zijn de geruchten over een Israëlische Ethnic Bomb direct gebaseerd op het verhaal van Stanitsky. Dat de London Sunday Times van plan was om een vervolgartikel te plaatsen, waarin het geheim rond de Ethnic Bomb de reden bleek te zijn voor het huisarrest van Marcus Klingberg, werd door hen als een extra aanwijzing in die richting beschouwd. Toch ontkende de London Sunday Times dat er een verband bestond tussen het verhaal van Stanitsky en het artikel van Uzi [Mahnaimi] en [Marie] Colvin.

Maar zelfs al was dat verband er wel, dan blijven er nog veel vragen over. Wat motiveerde bijvoorbeeld Doron Stanitsky tot het schrijven van zijn merkwaardige verhaal? Was hier sprake van zomaar fictie, of was dit fictie waarover gehoopt werd dat het in sommige kringen als realiteit zou worden beschouwd? In dat geval ging het hier om het verspreiden van desinformatie. Mede gezien de twijfels over de haalbaarheid van een dergelijk wapen, wordt dit een interessante mogelijkheid. Maar welk belang diende het verspieden van foutieve informatie? Feit is dat Marcus Klingberg, ook na de beëindiging van zijn gevangenisstraf, nooit de kans heeft gekregen om te vertellen wat hij over de projecten van het IIBR weet. Er wordt dus nog altijd iets geheim gehouden over het IIBR. Bovendien wordt er daarbij niet omheen gedraaid dat een onthulling van dit geheim de staat Israël nog altijd schade toe zou kunnen brengen. Dat leidt ten slotte tot de vraag of met de geruchten van drie jaar geleden over een Israëlische Ethnic Bomb een rookgordijn werd opgetrokken, dat de echte werkzaamheden van Marcus Klingberg voor het IIBR moest verhullen.'
 

Hier een artikel [lees vanaf de kop ElAl] van Peter Edel over Ness Ziona in relatie tot de lading van de ElAl-Boeing die neerstortte in de Bijlmermeer.

DaanSpeak
Meld je via email aan voor de gratis mailing list.