Dit artikel is deel van de DaanSpeak-serie Waarom oorlog?


Preëmptieve nucleaire aanval, lente 2006?
De komende oorlog tegen Iran
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11

14dec05 - Email dit artikel.
This article is also available in English.
Zoals we in de voorgaande vijf delen hebben beschreven, maken de VS, Israël en Engeland zich op voor een aanval op Iran, een preëmptieve nucleaire aanval, als het aan de VS ligt. Premier Sharon van Israël gooit alvast wat olie op het vuur: 'ISRAEL'S armed forces have been ordered by Ariel Sharon, the prime minister, to be ready by the end of March for possible strikes on secret uranium enrichment sites in Iran, military sources have revealed', schrijft The Sunday Times. In dezelfde periode worden de komende midterm-verkiezingen belangrijk in de VS. Een oorlog met Iran zou dan niet slecht uitkomen voor de Republikeinse partij, zo beweren meerdere specialisten in deze DaanSpeak.

De Sunday Times vervolgt: '[...] Sources inside special forces command confirmed that “G” readiness — the highest stage — for an operation was announced last week'. Israel ontkent de plannen. De Times houdt ook rekening met retoriek in verband met Israëlische verkiezingen: 'The date set for possible Israeli strikes on Iran also coincides with Israel's general election on March 28, prompting speculation that Sharon may be sabre-rattling for votes.'

Iran nog ver af van fabriceren nucleair wapen
De Washington Post schrijft in september: 'A recent U.S. intelligence estimate [...] judged Iran to be as much as a decade away from being able to manufacture the fissile material necessary for a nuclear explosion. A report issued last week by the International Institute for Security Studies, a London-based research group, found Iran was 10 to 15 years from the technical know-how to build a bomb.' Toch schreeuwen Bush, Sharon en Blair moord en brand. In 2002 schrijft The London Times: '[...] Sharon [...] considers that Iran is a "centre of world terror", and that as soon as an Iraq conflict is concluded, he will push for Iran to be at the top of the "to do" list [...]'. En deze maand nog noteerde Reuters: '"Israel, and not only Israel, cannot accept a situation in which Iran has nuclear weapons," Sharon told reporters. "We are also taking all the necessary preparations to be ready for this kind of situation."' 'Teheran would not be allowed to become a "threat to our world security"', aldus Tony Blair. 'Asked whether Mr Blair was making a veiled threat of military action, a senior government source replied: "The prime minister didn't use the 'M' word - but he is making clear that we have to think about these things very seriously indeed."'

Geruchten van oorlog tegen Iran in lente 2006
In september schrijft het Indiase The Telegraph: 'Top-ranking Americans have told equally top-ranking Indians in recent weeks that the US has plans to invade Iran before Bush's term ends. In 2002, a year before the US invaded Iraq, high-ranking Americans had similarly shared their definitive vision of a post-Saddam Iraq, making it clear that they would change the regime in Baghdad.' 'In a season of discontent for the White House, Tuesday's election results intensified Republican anxiety that next year's midterm contests could bring serious losses unless George W. Bush finds a way to turn around his presidency and shore up support among disaffected, moderate swing voters', schrijft The Washington Post bijna twee maanden later. Ook auteur Dan Plesch ziet de aanloop naar de periode van de midterm als een goede mogelijkheid: 'For US domestic political purposes a “crisis” in spring 2006 when the EU and the UN can once more be confronted with their alleged failures, and challenged to support US leadership, would be timely for mid-term elections in which the ultra-conservative coalition will wish to consolidate its gains and eliminate any nascent moderate or realistic Republican candidate in good time for the 2008 presidential election.' 'As for the succession to President Bush, Bob Woodward has named Mr Cheney as a likely candidate, a step that would be easier in a wartime atmosphere', schrijft Plesch in een ander artikel. Dan inmiddels president Cheney kan zich -na Iran- gaan richten op Syrië en Noord-Korea en -volgens Plesch tijdens een debat over een mogelijk op handen zijnde oorlog met Iran, afgelopen zaterdag in de Rode Hoed- op China. Plesch zei (en eerder schreef) tijdens zijn presentatie dat de 'US strategy is to prevent any state being able to deter it as did the USSR'. Dat betekent volgens hem dat nu Iran aan de beurt is en later China.

Veiligheidsraad -net als bij Irak- een formaliteit
Eerdere gesprekken tussen Europa en Iran over het programma voor nucleaire energiewinning liepen vast in augustus. 'Talks have been tentatively scheduled for December 21, but Iranian leaders have dismissed in advance an EU-backed proposal for its uranium to be purified in Russia as "a failed idea"', schrijft Reuters. Tegelijk doet het land een andere prikkel uitgaan: 'Iran will allow one of its fiercest critics, the United States, to bid on the construction of a nuclear plant [...]', schrijft CNN; iets wat Frankrijk en Engeland al hebben afgewezen. De kop boven het Reuters-artikel is veelzegend: 'Iran's tough nuclear stance dims hope for talks'. Wat als, mede door al dit gesteggel, Iran straks voor de Veiligheidsraad wordt gedaagd? Professor Jorge E. Hirsch werpt een blik in de toekomst door te schrijven: '[...] when Iran's case comes before the SC [Veiligheidsraad] and no sanctions are passed due to Russia's and China's vetoes, the U.S. will be left with no diplomatic options – not a desirable position to be in, unless the purpose all along was to resort to a military option.' In een ander artikel schrijft Hirsch: 'Military action will occur before Russia ships uranium fuel to Iran, and will inevitably lead to the use of nuclear weapons by the U.S. against Iran. How will it all get started? No matter how much Bush and Cheney want it, the U.S. Senate is unlikely to authorize the bombing of Iranian installations out of the blue. Unless there is some major disturbance in Iraq that can be blamed on Iran, Israel is likely to pull the trigger. It knows how to and has every motivation to do so.'

Mogelijke samenwerking VS en Israël bij in scène zetten aanslag
De voorspelling van Hirsch roept uitspraken van Dick Cheney in herinnering, begin dit jaar, die precies deze stappen schetsen: Europese diplomatiek, Iran voor de Veiligheidsraad, sancties, een Israelische aanval. Cheney: 'Well, one of the concerns people have is that Israel might do it without being asked, that if, in fact, the Israelis became convinced the Iranians had significant nuclear capability, given the fact that Iran has a stated policy that their objective is the destruction of Israel, the Israelis might well decide to act first, and let the rest of the world worry about cleaning up the diplomatic mess afterwards.' Heel erg lijkt Cheney daar niet mee te zitten, daar hij bij voorbaat al op de lijn van Israël zit: '[...] look around the world at potential trouble spots, Iran is right at the top of the list.'
De 'major disturbance' (Hirsch) waardoor Israël 'might well decide to act first' (Cheney) wordt volgens auteur Webster Tarpley ingezet na een tweede 11 september. Hij herhaalde dit vorige maand op de Axis For Peace-conferentie in Brussel, tijdens een presentatie getiteld Stop the Third World War, een oorlog voortkomend uit de war on terror, die volgens hem is gebaseerd op de mythe van 11 september, waarover DaanSpeak al vaak heeft geschreven.
Gezien de grote gezamenlijke belangen van de VS en Israël is het niet onmogelijk dat een oud plan uit de kast wordt gehaald: het met toestemming van de Amerikaanse regering torpederen van Amerikanen door Israël waarvan de vijand-van-de-dag, dus in dit geval Iran, de schuld krijgt. Zo'n plan, met vele doden tot gevolg, is al eens uitgevoerd middels Operation Cyanide. Over dit onderwerp heeft DaanSpeak al eens uitgebreid geschreven in tijdschrift de Humanist. Het verhaal in het kort is dat de VS in 1967 graag betrokken wilden raken bij de Israëlische strijd tegen Egypte en daarvoor een Amerikaans legerschip opofferden dat zogenaamd door Egypte zou worden aangevallen, terwijl in feite het schip werd aangevallen door ongemarkeerde Israëlische straaljagers, getorpedeerd door Israëlische marineschepen en bestookt met napalm. Een deel van de bemanning overleefde de aanslag tegen alle verwachtingen in en het Amerikaanse vliegtuig dat al onderweg was naar Egypte om de aanval te vergelden met een nucleaire bom, werd teruggeroepen.

Problemen bij een aanval op Iran - 1
Zoals eerder aangegeven in deze serie, wijzen alle tekenen op een preëmptieve nucleaire aanval. Deel van de reden is de militaire noodzakelijkheid ervan. Professor Hirsch verklaart dit nader: 'Why are nuclear weapons an indispensable part of the enterprise? Because conventional military action against Iran would be very costly and would likely lead to disaster. Iran has dozens of Shahab 3 missiles that can reach Israel and many more short-range missiles that can target U.S. forces in Iraq, potentially with chemical warheads. It also has a 7 million-strong Basiji volunteer militia and local support from the Shi'ite population in southern Iraq, all of which would easily overwhelm the 150,000 U.S. troops and the weak Iraqi army. Before the U.S. invaded Iraq, a conventional aerial attack against Iranian installations (like Israel did to Osirak's reactor in 1981) would also have been futile. Iran's facilities are numerous, many are underground, and partial destruction would only have led to a radicalization of Iran's regime and a full-scale drive toward nuclear weapons.' Voormalig CIA-agent Philip Giraldi zegt: 'Within Iran there are more than 450 major strategic targets, including numerous suspected nuclear-weapons-program development sites. Many of the targets are hardened or are deep underground and could not be taken out by conventional weapons, hence the nuclear option.'
Het belang voor de VS van de nucleaire optie ligt op meerdere vlakken, zoals de beperkte beschikbaarheid van troepen. Die problemen zouden deels kunnen worden getackeld door het inzetten van kleine geheime commandotroepen, in plaats van grote hoeveelheden manschappen. Maar de oplossing van het ene probleem, levert het andere op. Rumsfeld heeft het voor elkaar gekregen dat veel van de clandestine operaties van de VS niet meer worden geleid door de CIA, maar door het leger. Giraldi 'who served three years in military intelligence before joining the C.I.A.' en andere agenten van de Speciale Operaties voorzien problemen, schrijft journalist Seymour Hersh: '"If you're going into a village and shooting people, it doesn't matter. [...] But if you're running operations that involve finesse and sensitivity, the military can't do it. [...] They've got to have a different mind-set. They've got to handle new roles and get into foreign cultures and learn how other people think. [...] Which is why these kind of operations were always run out of the agency."'

Problemen bij een aanval op Iran - 2
Seymour Hersh gaat in op het sentiment dat zou leven onder de neocons, dat een aanval op Iran desastreus zou uitpakken voor het religieuze bewind. Deze gedroomde situatie roept gevoelens op van déjà vu: 'I believe demolishing Hussein's military power and liberating Iraq would be a cakewalk', schreef Republikein en voormalig assistent van Donald Rumsfeld Ken Adelman in 2002. Hersh schrijft: '“The idea that an American attack on Iran's nuclear facilities would produce a popular uprising is extremely illinformed,” said Flynt Leverett, a Middle East scholar who worked on the National Security Council in the Bush Administration. “You have to understand that the nuclear ambition in Iran is supported across the political spectrum, and Iranians will perceive attacks on these sites as attacks on their ambitions to be a major regional player and a modern nation that's technologically sophisticated.” Leverett, who is now a senior fellow at the Saban Center for Middle East Policy, at the Brookings Institution, warned that an American attack, if it takes place, “will produce an Iranian backlash against the United States and a rallying around the regime.”'
Media Monitors Networks ziet 'a fierce dispute between the realists and the neoconservatives regarding the best approach towards Iran. The row has permeated all sections of the US government and has divided institutions like the State Department, the Pentagon and the CIA. The disagreements over Iran came to ahead in July 2004 with the publication of the report entitled “Iran: Time for a New Approach” which was prepared by the Council on Foreign Relations (CFR) under the direction of Zbigniew Brzezinski, President Jimmy Carter's national security adviser. The report argued that Iran was not ripe for regime change as advocated by the neoconservatives. The report stated: “"[D]espite considerable political flux and popular dissatisfaction… Iran is not on the verge of another revolution. Those forces that are committed to preserving Iran's current system remain firmly in control…”'

Het mogelijke vervolg: Syrië, Noord-Korea en China
Nog los van de eerder in deze serie aan de orde gestelde vraag of een conflict van Israël, de VS en Engeland met Iran niet volledig uit de hand gaat lopen vanwege inmenging door bijvoorbeeld Rusland en China, is het niet onbelangrijk de vraag te stellen of het na Iran dan eindelijk zal zijn gedaan met het innemen van landen. Eerder hebben we al geschreven over Syrië, een land dat regelmatig door middel van Amerikaanse dreigementen bij de les wordt gehouden. Maar vergeet ook Noord-Korea niet. Witte-Huisadviseur en auteur Robert Kaplan recentelijk in HUMO (48/3404, '05): 'Op een bepaald moment zal Noord-Korea instorten, dat is onvermijdelijk. Al decennia lang sterft de bevolking daar bijna van de honger; de dag dat het land in elkaar klapt, sta je voor de grootste humanitaire ramp uit de geschiedenis. Wie zal er dan voedsel en hulp moeten aanslepen? De VS - omdat we daar zoveel troepen in de buurt hebben - Zuid-Korea, Japan en China. Daarom maakt het Amerikaanse leger nu al plannen voor een grote invasie van Noord-Korea met die vier machten - geen invasie om mensen te doden, maar een invasie om een humanitaire ramp snel onder controle te krijgen.' China staat ook op de lijst, volgens Dan Plesch in de Rode Hoed: 'The military strategy adopted under President Bush's father, continued under President Clinton and accelerated under the current administration is based on the idea that the US should have “full spectrum dominance” of all aspects of warfare and be so far ahead that, in the words of the current national security strategy, any state will be “dissuaded” from even trying to compete', schrijft Plesch.

DaanSpeak
Meld je aan voor de gratis mailing list.