DaanSpeak schrijft in de
Humanist
Provocaties als standaardprocédé
Het creëren van oorlogsredenen
1 2
De
Humanist - november 2003 - Het artikel zoals het in de Humanist verscheen (PDF).
This article is also available in English.
Dat argumenten om oorlog te moeten voeren naderhand verdichtsels blijken,
is niet voor het eerst. Opzetjes en provocaties zijn veeleer een standaard-ingrediënt
van (wereld)machtspolitiek.
De argumenten die Bush en Blair aanvoerden
om een tweede oorlog tegen Irak te verantwoorden, blijken achteraf slechts
excuses. Eerder zijn om die reden al drie ministers afgetreden uit het
kabinet-Blair. Een van hen, Robin Cook van Buitenlandse Zaken, onthulde
onlangs dat Blair twee weken voor de oorlog al wist dat Saddam geen
massavernietigingswapens had. Een aantal weken daarvoor had president
Bush al gezegd dat er geen link was tussen Saddam en 11 september. Maar
de oorlog was toen al geschiedenis. Het is niet voor het eerst dat oorlogsmotieven
naderhand op verzinsels blijken te berusten.
Operatie Cyanide
Begin dit jaar onthulde Peter Hounam,
voormalig hoofd onderzoeksjournalist van The Sunday Times in zijn BBC-documentaire
en gelijknamige boek
Dead in the Water de motieven achter een macabere militaire
actie die de codenaam Operation Cyanide had meegekregen. Het
draaide om de USS Liberty, een oorlogschip volgestouwd met afluisterapparatuur
van de NSA, de grote broer van de CIA. Terwijl Egypte in mei 1967 troepen
samentrok in de Sinai, was de Liberty op weg naar het gebied waar waarschijnlijk
op termijn oorlog zou uitbreken. En inderdaad, terwijl het schip nog
opstoomde brak de zesdaagse oorlog uit op 5 juni, waarbij Israël in
ongeveer tachtig minuten de Egyptische luchtvloot grotendeels vernietigde,
hierbij geholpen door Amerikaanse observatievliegtuigen die waren overgeschilderd
met davidssterren,
aldus de documentaire. Ieder ander Amerikaans schip was door de Amerikaanse
bevelhebbers verordonneerd uit de buurt te blijven. Toch voelde de bemanning
van de Liberty zich niet onveilig buiten de territoriale wateren bij
de Gazastrook, Egyptisch grondgebied. Ze zonnebaadden en zwaaiden naar
de Israëlische jachtvliegtuigen die soms kwamen overvliegen, schrijft
de Washington Post. Totdat een van die Mirages op 8 juni aanviel.
Kapitein William McGonagle zag de fomatie Israëlische Mirages komen
aanvliegen, maar ditmaal was het anders dan voorheen. Ze vlogen in aanvalsformatie
en waren ongemarkeerd.
Nog voordat hij zijn bemanning kon waarschuwen werd het schip van voor
tot achter beschoten met raketten en mitrailleurvuur. Er vielen doden
en gewonden en zo goed als alle 45 communicatieantennes waren vernietigd.
Dead in the Water vertelt hoe op dat moment al een Amerikaanse
bommenwerper op weg was naar Egypte, om de aanval te vergelden met een
nucleaire bom.
De bommenwerper maakte op bevel van defensieminister McNamara en president
Johnson rechtsomkeert toen de Liberty nog bleek te bestaan en een hulpsignaal
uitzond. Was de beslissing tot een nucleaire tegenaanval gemaakt in
de korte momenten van de aanval op de Liberty? Had het terugtrekken
van de bommenwerper te maken met het feit dat de Liberty niet met man
en muis was vergaan?
Midden in de chaos en de beschietingen wist een aantal mannen met gevaar
voor eigen leven één antenne te activeren zodat een SOS-signaal kon
worden verzonden naar de Zesde Vloot, 800 kilometer verderop. Tegelijk
werd het hulpsignaal en de communicatie van de Israëlische piloten opgepikt
door een C130-vliegtuig van de VS die dat op de snelst mogelijke manier,
volgens het Critic-protocol, binnen tien minuten deed belanden op het
bureau van president Johnson. Stephen Forslund, een lid van de geheime
dienst van de luchtmacht die de berichten toentertijd ook heeft gelezen,
schrijft na 36 jaar
stilzwijgen: 'We verloren onze maagdelijkheid die dag'. Het was de dag
dat de Verenigde Staten zijn 'Liberty' wilde torpederen in naam van..,
in naam van wat eigenlijk?
De Washington Post schreef
begin dit jaar: 'De aanval op de Liberty was niet een geval van een
enkele bom die afzwaaide. Volgens hen die het heben overleefd, duurde
de aanval bijna twee uur.' De aanval bestond uit meerdere offensieven
waarbij Israëlische jagers het schip met napalm en raketten bestookten
en drie Israëlische marineschepen een torpedo-offensief uitgevoerden
en zelfs de reddingsboten kapotschoten die werden uitgezet door de bemanning
van de Liberty.' Bij de aanvallen raakten 172
man gewond en lieten 34 mannen het leven. Een deel van hen was tijdens
de vlucht naar een veilige haven weggespoeld uit de gaten die in het
schip waren geslagen door de torpedo's. "Ze hebben geprobeerd alle
getuigen te vermoorden", zei Phil Tourney recent, president van
de Liberty Veteranen Associatie. "Ze wilden dat niemand het er
levend vanaf zou brengen". Dat kan de eerder genoemde Stephen Forslund
beamen. Hij las de gespreksverslagen
tussen de Israëlische piloten en hun commandanten op de grond die hen
aanspoorden het doel volledig te vernietigen.
Minstens zo opmerkelijk was het, dat de straaljagers die de Zesde Vloot
had gestuurd in reactie op het alarm van de Liberty werden teruggeroepen
door het Witte Huis, nog voor zij in actie konden komen. De hulp in
nood die zich op 15 vliegminuten afstand bevond, liet uiteindelijk 18
uur op zich wachten. Een ander raadsel betreft de onderzeeboot USS Amberjack
die vlak in de buurt was en geen hulp heeft geboden. De boot lag daar
als onderdeel van de geheime operatie Frontlet
615, goedgekeurd door het geheimzinnige 303
Committee, een gezelschap hooggeplaatsten dat speciale geheime opdrachten
autoriseerde.
De officiële lezing van de Israëli's luidt, dat het fregat leek op
een bepaald Egyptisch paarden-transportschip en dat ze zich hebben
vergist. Een versie die niet gedeeld wordt door diverse
dichtbetrokkenen aan de kant van de VS. Aldus de perssecretaris van
president Johnson: "Niemand in het Witte Huis geloofde dat de
aanval een vergissing was". En voormalig CIA-directeur Richard
Helms:
"Het was niet per ongeluk". Dezelfde mening zijn ook toenmalig
defensieminister onder Johnson Clark Clifford en voormalig hoofd (1977-1981)
van de NSA, admiraal Bobby Inman toegedaan. Evenals vele anderen.
De recente BBC-documentaire gaat verder en onthult de samenzwering
tussen Israël en de VS en beantwoordt daarmee de vragen die ontstonden
nadat de VS geen stappen ondernamen tegen Israël en zelfs de overlevenden
beval nooit te vertellen waarvoor ze hun Purple-Heartonderscheiding
hadden gekregen. In de documentaire stelt een van hen dat de kapitein
van het schip waarschijnlijk de enige persoon is die ooit de Congressional
Medal of Honor niet uit handen kreeg van de president in het
Witte Huis, maar van de Secretary of the Navy op een kleine marinebasis,
nabij Washington. De beelden van deze ceremonie komen uiterst treurig
over. De Washington Post schrijft:
'Overlevenden werd gedreigd voor de krijgsraad te worden gesleept,
in de gevangenis te verdwijnen of erger als ze over het incident
zouden praten'. Uniek, maar waar: het Congres heeft nooit onderzoek
gedaan naar deze zaak.
Operatie Northwoods
Enkele jaren vóór de aanval op de Liberty had Johnsons
collega Kennedy een plan afgeschoten van zijn Joint Chiefs of Staff.
Begin jaren zestig presenteerden zij Operation Northwoods. De voorgestelde
operatie bestond uit het het plegen van terroristische aanslagen op
en het vermoorden van Amerikaanse burgers. De schuld hiervoor zou in
de schoenen van Cuba worden geschoven zodat een invasie mogelijk zou
worden.
Deel van het plan was om met toestellen die leken op de MIG-straaljagers
van de Soviets het luchtruim van de Dominicaanse Republiek binnen te
vliegen op het moment dat daar door de VS geplaatste wapens werden gevonden,
zogenaamd van een revolutionaire actie van Cuba. Een ander plan was
een passagiersvlucht halverwege de vlucht te vervangen door een passagierstoestel-gelijkend
nepvliegtuig. Boven Cuba zou het een internationaal noodsignaal uitzenden
waarna het zou worden vernietigd. Op deze manier zou het het nieuws
aan de VS worden gemeld door organisaties die het signaal hadden opgepikt
en zou het incident zich als vanzelf 'verkopen'. Vervolgens was er dan
alle reden om Cuba te aan te vallen. Andere delen van het plan behelsden
het plegen van terroristische daden in Miami en Washington. Om ideeën
zat de legerleiding niet verlegen: "We zouden een bootlading Cubanen
op weg naar Florida kunnen laten zinken (echt of gesimuleerd). We kunnen
een Amerikaans schip in Guantanamo Bay opblazen en Cuba de schuld ervan
geven; lijsten met slachtoffers in Amerikaanse kranten zouden dan een
behulpzame golf van nationale verontwaardiging veroorzaken". Ook
werd gedacht aan het laten ontploffen van plastic bommen op 'zorgvuldig
gekozen plaatsen' tot aan het beschuldigen van Cuba mocht de raket ontploffen waarmee
astronaut John Glenn in een baan om de maan zou worden gebracht. Dit
plan had als werktitel
Operation Dirty Trick, net als Northwoods deel van Operation Mongoose.
De Joint Chiefs werden voorgezeten door
de nog door Eisenhower aangestelde generaal Lemnitzer. Volgens geheimedienstenkenner
James Bamford had Lemnitzer de inspiratie van zijn plannen niet van
een vreemde, maar van Eisenhouwer. Die zat in januari 1961 -de weken
voor de inauguratie van John F. Kennedy- verlegen om een excuus Cuba
te kunnen aanvallen. En als Castro er niet mee kwam, dan zouden de VS
'eraan kunnen denken om iets te fabriceren dat algemeen geaccepteerd
zou worden', aldus Eisenhouwer. Bamford: "Wat hij suggereerde was
een voorwendsel -een aanslag, een aanval, een sabotage- in het geheim
uitgevoerd door de VS tegen de VS". Lemnitzer presenteerde de plannen
later ook aan Kennedy.
Een wat frivoler plan was om getrukeerde foto's van Castro te verspreiden
waarop hij te zien was omgeven door overdadige hoeveelheden voedsel
en mooie vrouwen. Heel origineel was Operation Good Times niet,
want de CIA had het al toegepast in Indonesië. Het tijdschrift Time
beschrijft
hoe een porno-acteur met een op Sukarno gelijkend masker werd gefilmd
en gefotografeerd terwijl hij seks heeft. In het verspreidingsgebied
in Indonesië, invloedrijke kringen rond het staatshoofd, trok men hierover
de schouders op. Uiteindelijk kreeg de CIA Sukarno weg, maar met ouderwets
bloedvergieten.
Het Ferret-programma
Ruim twintig jaar geleden, op 1 september 1983, kwam
een lange reeks Amerikaanse provocaties tot een spectaculair en bloedig
einde. De aanloop was een operatie van de geheime dienst van de Amerikaanse
luchtmacht die als werktitel Ferret had meegekregen. De onder
het Ferret-programma uitgedeelde speldeprikken in de militaire structuur
van de Soviet-Unie hebben gedurende tientallen jaren 900 (!) keer geleid
tot het afvuren van luchtdoelraketten door de Soviets, niet ongevaarlijk
in de hitte van de koude oorlog. James Bamford schrijft dat het doel
was om de defensiesystemen van de Soviets te 'kietelen'; waarschijnlijk
een combinatie van pesten en het inwinnen van gegevens, ondermeer over
reactiesnelheden. Volgens Bamford zijn in die periode meer dan 120 Amerikanen
omgekomen en 25 vliegtuigen aangevallen of vernietigd.
Een van die incidenten betrof een passagiersvliegtuig van Korea Airlines
(KAL 007) dat allerlei spionageapparatuur aan boord had. Dat klinkt
misschien raar, maar volgens The Boston Globe was KAL in feite een militaire
organisatie die, aldus mensen uit de geheime dienst van het Amerikaanse
leger, in het verleden de passagiersvliegtuigen gebruikte voor spionagedoeleinden.
Reden van alle activiteit was het testen door de Soviets van hun PL-5
raket op het schiereiland Kamchatka, in de Beringzee nabij Japan. Vlucht
KAL 007 wijkt af van de geplande route en kwam boven Kamchatka in het
Sovietluchtruim terecht. Wat volgt is een mistige reeks gebeurtenissen
waarbij de VS alles op de voet volgde en niets ondernam. De Soviets
schoten uiteindelijk het toestel neer en de toenmalige Amerikaanse president
Reagan noemde het
een barbaarse daad van een maatschappij die stelselmatig mensenrechten
schendt en voortdurend wil uitbreiden en andere landen wil domineren.
Reagan sloeg twee vliegen in één klap met zijn uitspraken, de Soviets
werden in een hoek gezet waarbij de internationale verhoudingen tussen
goed en kwaad weer op scherp stonden en Reagans populariteit steeg tot
grote hoogte. Het had evengoed tot een oorlog op wereldschaal kunnen
leiden.
DaanSpeak
Meld je aan voor de gratis
mailing list.