'"Ze geeft haar carrière helemáál niet op", weet Cecilia [Díaz Chuit, internationaal directeur marketing]. "De vrouw van zo'n man worden is ook carrière. Daar ben je voor opgeleid en gekwalificeerd."
[...]
"We komen uit dezelfde kringen'', lacht ze opnieuw. Dezelfde vrienden, precies dezelfde leeftijd, en allebei zijn ze goedverdienende professionals. ,,Ik voel me erg met haar verbonden", zegt Cecilia terwijl ze haar haren over haar schouder gooit. Typische Argentijnse vrouwen, zegt ze. "Omdat we weten wat ze willen, en hoe we dat moeten bereiken." Opnieuw die innemende lach. En wat nog het meest frappant is, zegt Cecilia: net als Máxima vond ook zij haar verloofde op een exclusief feestje tijdens de Feria de Abril van Sevilla in Spanje. "Ik zag hem. En ik wilde hem", zegt Cecilia over haar verovering daar.
[...]
"Hebben ze je eenmaal, dan merk je dat het ergens anders om gaat." [zegt willekeurige passant] Adrián Cavalieri [...]

[Imago-consulente Valéria Fleitas Solich die in Argentinë samenwoont met de Nederlander Jeroen]. Ze herinnert zich hoe ze zíjn familie voor het eerst ontmoette. "Het leek wel een audiëntie'', zegt ze. Haar schoonmoeder die haar koel zat op te nemen. "Vreselijk." Daar heeft ze toen snel verandering in gebracht. ,,Ik heb zijn moeder met mijn spontaniteit verleid'', lacht ze. Met cadeautjes, grapjes, maar vooral met de aandacht die geen van Jeroens vroegere verloofden haar ooit gaven. "Zo heb ik de fundamentele steun van mijn schoonmoeder voor mijn relatie met Jeroen."

[Laura Bonaparte, moeder en echtgenote van zeven mensen die onder het Vidéla-regime zijn vermist:] "Ik ken ze wel, de meisjes uit die families. Het doel van hun leven is een prins te trouwen. Daarvoor worden ze opgevoed. Deze ene is het gelukt. Maar meestal moeten ze genoegen nemen met een miljonair."

Familie, de clan, zegt Bonaparte, dat is de basis van deze maatschappij. Een land van geëmigreerde Spanjaarden, Italianen en Europese joden. Een klassensamenleving, die als los zand aan elkaar hangt. "Je hebt geen idee hoe doorslaggevend daarin de familie is", zegt ze. "Hoever de leden van een clan gaan om elkaar te beschermen."
Als voorbeeld noemt ze de 'beetje dom'-uitspraak van Máxima. Wie anders dan zijzelf of haar familie zouden Willem-Alexander ertoe hebben kunnen aangezet te verwijzen naar een ingezonden brief van Videla in een Argentijnse krant? Bonaparte: "Ik ga er niet van uit dat die prins van jullie eigenhandig de kleine lettertjes van La Nacion spelt.'' De uitspraak, wil ze maar zeggen, was dus niet zozeer 'een beetje dom' van hém, maar 'een beetje handig' van háár. "Voor het belang van haar familie deinst zo'n vrouw er dus niet voor terug haar geliefde als een zachtgekookt ei af te schilderen", concludeert ze.'

Nog een sterk staaltje van máximale manipulatie betreft de klapper van de huwelijksdag, het spelen van Adiós Nonino van Astor Piazzolla door Carel Kraayenhof. Vader Zorreguieta was persona non grata verklaard en mocht op het huwelijk van zijn dochter niet aanwezig zijn. Máxima keerde dit dieptepunt voor haar familie om in het hoogtepunt van de dag. Adiós Nonino is niet alleen het favoriete muziekstuk van Jorge Zorreguieta maar gaat ook over een afwezige vader. Uit een ander artikel van Van Royen: 'Het belangrijkste gespreksonderwerp vormen de tranen van Máxima tijdens de tango. "Dat is het lievelingslied van haar vader'', weet een Argentijn. "En ze speelden het, opdat hij er in de geest toch bij zou zijn", vult zijn Nederlandse vrouw aan.'


DaanSpeak
Meld je aan voor de gratis mailing list.